Aquapolis — przewodnik po secie i Lugia 149/147

Aquapolis to drugi zestaw ery e-Card i jednocześnie jeden z najbardziej niedocenianych setów w całej historii Pokemon TCG. Wyszedł w 2003 roku, między Expedition a Skyridge, i przez lata był traktowany jak „ten środkowy”. Dziś to właśnie w nim znajduje się karta, która w naszym katalogu kosztuje ponad 10 tysięcy złotych — Lugia 149/147.

W tym przewodniku pokazuję pełną strukturę numeracji Aquapolis (a jest nietypowa, bo set ma aż cztery równoległe bloki), wyjaśniam, czym są karty z paskami e-Reader, i podaję realne ceny z naszego katalogu — od 5,66 zł za pospolitego Pokemona po pięciocyfrowe kwoty za sekretne rzadkości.

Aquapolis w liczbach

Set liczy 147 kart w numeracji podstawowej, do tego dochodzi równoległy blok holo oznaczony literą H (H1–H32) oraz trzy karty sekretne o numerach wyższych niż rozmiar seta: 148, 149 i 150. W praktyce oznacza to, że kompletna kolekcja Aquapolis to 182 różne karty, a nie 147.

W naszym katalogu mamy obecnie 186 pozycji z Aquapolis — liczba jest wyższa niż 182, bo część kart występuje w dwóch wersjach ilustracji (o tym niżej). Mediana ceny to 116,77 zł, co czyni Aquapolis jednym z najdroższych „przeciętnie” setów w sklepie. Dla porównania, w większości nowoczesnych zestawów mediana schodzi poniżej 15 zł.

Dlaczego akurat ten set jest tak drogi

Złożyły się na to trzy rzeczy. Po pierwsze, era e-Card sprzedawała się słabo — nakład był niski. Po drugie, karty e-Card mają na dole charakterystyczny pasek z kodem kropkowym, który łatwo się ociera i rysuje, więc egzemplarze w dobrym stanie są rzadkie. Po trzecie, w Aquapolis debiutowały holograficzne wersje H, które trafiały się znacznie rzadziej niż zwykłe holo.

Struktura numeracji — cztery bloki zamiast jednego

To najważniejsza część tego przewodnika, bo numeracja Aquapolis myli nawet doświadczonych kolekcjonerów. Karty w blokach są ułożone alfabetycznie w obrębie rzadkości, a nie według typu czy ewolucji.

Zwróć uwagę na jedną rzecz: ta sama karta może istnieć w dwóch blokach naraz. Scizor jest i pod numerem 32/147, i jako H21/H32. Umbreon jest pod 41/147 i jako H29/H32. To nie są warianty tej samej karty — to dwie różne karty o różnej cenie, i właśnie tutaj najczęściej dochodzi do pomyłek przy zakupie.

Karty z dwiema ilustracjami

Aquapolis ma jeszcze jedną pułapkę. Kilka pospolitych Pokemonów wydano w dwóch wersjach ilustracji pod tym samym numerem — rozróżnia je litera a/b lub podanie numeru w nawiasie. W katalogu znajdziesz między innymi Porygon 103a/147 i Porygon 103b/147, a także Scyther pod numerami 57/147 i 106/147, Spinarak pod 62/147 i 111/147, Voltorb pod 64/147 i 115/147 oraz Wooper pod 66/147 i 117/147.

Najdroższe karty Aquapolis w naszym katalogu

Poniższe ceny pochodzą bezpośrednio z naszego katalogu i pokazują, jak ekstremalny jest rozstrzał wartości w tym secie.

Lugia 149/147 to karta, która w kręgu kolekcjonerów vintage funkcjonuje jako jeden z najbardziej pożądanych „secretów” całej ery WotC. Jej cena w naszym katalogu — 10 799,96 zł — jest prawie 2,5 razy wyższa niż drugiej pozycji na liście.

Porównanie dwóch Umbreonów

Świetnie widać tu, ile realnie dokłada blok H. Umbreon 41/147 kosztuje 1 079,96 zł, a Umbreon H29 — 2 725,88 zł. To ta sama postać z tego samego seta, a różnica wynosi ponad 1 600 zł. Jeśli kupujesz Umbreona z Aquapolis, sprawdzenie, czy w numerze jest litera H, jest najważniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić.

Czym są paski e-Reader

Karty z lat 2002–2003 mają na dolnej krawędzi (a część także na bocznej) czarno-białe paski wypełnione drobnymi kropkami. To zakodowane dane, które dało się odczytać urządzeniem Nintendo e-Reader podłączanym do Game Boy Advance. Po zeskanowaniu karty gracz odblokowywał minigrę, animację albo dodatkowy opis Pokemona.

Dla dzisiejszego kolekcjonera te paski mają dwa praktyczne skutki. Po pierwsze, natychmiast identyfikują erę — jeśli widzisz pasek z kropkami, masz w ręku Expedition, Aquapolis albo Skyridge. Po drugie, paski są najbardziej wrażliwym elementem karty: ocierają się o sąsiednie karty w albumie i łatwo bieleją na zagięciach. Przy gradingu to zwykle pierwsze miejsce, które obniża notę.

Jak przechowywać karty e-Card

Standardowa zasada: koszulka na każdą kartę osobno, a dopiero potem album lub toploader. Przy kartach z paskami warto unikać kartonowych albumów z ciasnymi kieszeniami — wsuwanie i wysuwanie karty ociera właśnie krawędź z kodem. Więcej o samym przechowywaniu pisałem w prz